لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی تاثیر تیپ رشدی لوبیا قرمز بر کارایی غلظت های کاهش یافته علف کش ایمازاتاپیر در کنترل علف های هرز آزمایشی در بهار سال 1391 به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار انجام شد. تیپ رشدی در دو سطح (رقم اختر تیپ ایستاده و گلی تیپ رونده) و غلظت علف کش ایمازاتاپیر در پنج سطح (صفر، 25، 50، 75 و 100 گرم ماده موثره) بود. نتایج نشان داد که زیست توده علف های بطور معنی داری تحت تاثیر تیپ رشدی و غلظت علف کش قرار گرفت. همچنین کارایی غلظت های محتلف علفکش تحت تاثیر تیپ رشدی قرار گرفت. زیست توده علف های هرز در رقابت با رقم اختر (تیپ ایستاده) بیشتر از رقم گلی (تیپ رونده) بود. بطوریکه علف های هرز تاج خروس، سوروف، خرفه و پیچک صحرائی در رقابت با رقم گلی به ترتیب 44، 13، 66 و 56درصد زیست توده کمتری نسبت به رقم اختر تولید کردند. بطور کلی، در مزارع ای که تاج خروس علف هرز غالب است و در صورت کشت رقم رونده گلی توصیه می شود مصرف ایمازاتاپیر به 25 گرم ماده موثره در هکتار کاهش یابد. برای کنترل سایر علف های هرز دز 50 گرم در هکتار به اندازه دز100 گرم ماده موثره در هکتار موثر بود. بنابراین در جائیکه علف های هرز مذکور با لوبیا تداخل داشته باشند نصف دز توصیه شده برای کنترل مناسب آنها، کافی خواهد بود.

مدیریت کارایی توفوردی+ام سی پی ا در حامل آب سخت در یک زمین چمن آلوده به شبدر سفید (Trifolium repens L.) بررسی شد. فاکتور اول شامل سختی های صفر، 45، 90 و 180 ppm (Ca2++Mg2+) و فاکتور دوم مقادیر صفر، دو، سه، و چهار درصد ماده افزودنی سولفات آمونیوم در آب حامل علف کش بود. تراکم و وزن خشک شبدر و چمن اندازه گیری شد. تمام سطوح سختی آب سبب کاهش کارایی علف کش روی شبدر شد. سولفات آمونیوم به تنهایی تاثیری بر سمیت آن نداشت بلکه در مواجهه با سختی نقش ضد آنتاگونیستی خود را ایفا نمود و اثر آنتاگونیستی کاتیون ها را خنثی کرد. در سختی 45 ppm افزایش میزان سولفات آمونیوم در آب حامل تا چهار درصد به بازیابی سمیت علف کش کمک کرد ولی در سختی های 90 و 180 ppm افزایش بیش از دو درصد سولفات آمونیوم به آب حامل سودی در پی نداشت. علف کش روی چمن گیاه سوزی ایجاد نکرد بلکه با افزایش سولفات آمونیوم در آب نرم، چمن از آن به عنوان یک منبع غذایی بهره برد و وزن خشک آن افزایش یافت. افزایش میزان سختی تاثیری بر وزن خشک چمن نداشت و برتری عملکرد تیمار آب نرم ناشی از کنترل بهتر شبدر و تاثیر غیر مستقیم روی چمن بود.

در یک تحقیق علف کش های اپتام (ارادیکان (EC 82% به میزان 5 لیتر در هکتار، متری  بوزین (سنکور 750 (WP 70% گرم در هکتار، توفوردی بی (بوترس 3 (EC 42.3% و 3.5 لیتر در هکتار، بنتازون (بازاگران 3 (SL 48% لیتر در هکتار و ایمازتاپیر (پرسوییت 0.5 (SL 10% و 1 لیتر در هکتار (به همراه 200 میلی لیتر سیتوگیت) در دو آزمایش یونجه تازه کاشت و یونجه مستقر در جلگه رخ (خراسان رضوی) در سال 1391 با هم مقایسه شدند. در آزمایش یونجه تازه کاشت همه علف کش ها نسبت به شاهد بدون کنترل وزن خشک علف های هرز را کاهش دادند. علف کش های توفودی بی و ایمازتاپیر در کنترل علف های هرز و افزایش عملکرد تقریبا به یک میزان نسبت به سایر علف کش ها برتری آماری داشتند و در بین علف کش های فعلی موجود در بازار برای این محصول قابل توصیه هستند. کمترین کارایی در منترل علف های هرز به متریبوزین تعلق گرفت. با این که در آزمایش یونجه مستقر علف هرزی مشاهده نگردید ولی نتایج بررسی عملکرد یونجه خشک در آن آشکار ساخت که علف کش سنکور موجب کاهش عملکردعلوفه خشک در هر دو آزمایش شده است.

در این تحقیق کارایی علف کش کوئین کلوراک در کنترل علف های هرز شالیزار و نیز واکنش برنج رقم هاشمی به این علف کش بررسی گردید. آزمایش در سال 1391 در مزارع آزمایشی موسسه تحقیقات برنج کشور- رشت به اجرا درآمد. قالب آماری آزمایش طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار بود. تیمارهای آزمایش شامل دز علف کش کوئین کلوراک در 0.5، 1، 2 و 4 برابر دز توصیه شده، بوتاکلر، بوتاکلر + بن سولفورون متیل، کوئین کلوراک + بن سولفورون متیل و شاهد وجین دستی بود. نتایج نشان داد که کوئین کلوراک دارای کارایی بیش از 95% در کنترل سوروف بود که از این نظر مشابه بوتاکلربود. کارایی کوئین کلوراک در کنترل جگن چند ساله سیرپوس، مشابه بوتاکلر و حدود 60% بود که کمتر از جگن کش های رایج (بن سولفورون متیل) بود. برنج رقم هاشمی تحمل بالایی به دز حدود سه برابر دز توصیه شده کوئین کلوراک داشت.تحمل این رقم به دزهای بالاتر تیوبنکارب و بوتاکلر از کوئینکلوراک، کمتر بود.